فرهنگپذیری و گسترش مسیحیت در چین
الموضوعات :
احسان غنی فر
1
(دانشجوی دکتری گروه ادیان و عرفان، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.)
محمدرضا عدلی
2
(دانشیار گروه ادیان و عرفان، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران)
بخشعلی قنبری
3
(دانشیار گروه ادیان و عرفان، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران)
الکلمات المفتاحية: میسیونری, فرهنگپذیری, مسیحیت, ارتباطات, چین, متیو ریچی,
ملخص المقالة :
فرهنگپذیری از مفاهیم اساسی در علم ارتباطات است که در گذشته به عنوان یکی از روشهای تبلیغ دین از سوی مبلغان مسیحی به کار گرفته میشد. فرهنگپذیری فرایندی را شامل میشود که از طریق آن، گروههائی از افراد با فرهنگهای متفاوت، تماس مداوم، دست اول و متقابل بایکدیگر برقرار می-کنند. در پی این کنش، تغییراتی در الگوهای فرهنگی یک یا هر دو گروه پدید میآید. فرهنگپذیری در طی تاریخ، به شیوهای علمی، قابل مشاهده، و تجربی تبدیل شد که میتوان آن را به صورت علمی مطالعه نمود. فرهنگپذیری به دو روش صورت میگیرد: اشاعۀ محرک و اشاعۀ فرهنگی، که تحقق آن با زمان، فضا، روابط اجتماعی، نمادها و قراردادهای جاری در جوامع مرتبط است. از سوی دیگر، امروزه ارتباطات انسانی را بهواسطۀ مدلهایی تجزیه و تحلیل میکنند، که در این مقاله به دو مدل والز و یانکیلوویچ اشاره کردهایم. یکی از مصداقهای گسترش دین به واسطۀ فرهنگپذیری رواج مسیحیت در چین است که به واسطۀ فعالیتهای متیو ریچی در قرن 16 م صورت پذیرفت. ریچی با جذب شدن در فرهنگ چینی از طریق آموختن زبان و رسوم آنان توانست زمینه را برای تعامل جهان مسیحیت با چین فراهم سازد.
ش 23-24.
_||_