ساختیابی ناسیونالیسم روانشناسانه در هویتسازی دوره پهلوی اول
محورهای موضوعی : مباحث معرفتی و روش شناختی و تاریخ پژوهی
مجتبی شایسته عظیمیان
1
,
زهره پوستین چی
2
,
گارینه کشیشیان سیرکی
3
1 - گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 - گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 - گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
کلید واژه: ناسیونالیسم روانشناسانه, هویت ملی, دولت مدرن, باستانگرایی, پهلوی اول,
چکیده مقاله :
مسئله پژوهش بر دو معرفت نظری برساخت گرایی و ناسیونالیسم روانشناسانه، مفهوم مرکزی هویت ملی و یک مصداق مشخص از تاریخ ایران یعنی دوره پهلوی اول بنا نهاده شدهاست و هدف بررسی امکان و امتناع نظریات مذکور در ساختار جامعه ایران میباشد. سؤال اصلی چگونگی تأثیر ناسیونالیسم روانشناسانه در برساخت هویت ملی ایران در دوره پهلوی اول است. فرضیه پژوهش بر اساس این گزاره تبیین میشود که برسازی هویت ملی در دولت پهلوی اول مبتنی بر سازوکارهای ساحت روانشناختی ناسیونالیسم با تأکید افراطی به گذشته با عظمت ایران و برخورد عداوتآمیز با دین و سنتهای فرهنگی اسلامی و هویت سایر اقوام، موجب گسست ملی گردیدهاست. با استناد مدارک تاریخی و با روش توصیفی-تاریخی، یافتههای تحقیق این است که هویتسازی در دوران پهلوی اول که با متن و محتوای جامعه ایرانی ناسازگار بود و موجب ناراحتی عمومی از رژیم پهلوی اول و تعارض، گسست و دوپارگی هویتی و دلزدگی ملی شد و مقاومت در برابر ساختار قدرت سیاسی و انفعال جامعه در برابر بیگانگان را بر جای گذاشت.
The research problem is rooted in constructivism and psychological nationalism theories. The central concept is national identity, with a focus on the first Pahlavi period in Iranian history. The study aims to explore the acceptance or rejection of these theories in Iranian society and investigate how psychological nationalism influenced the formation of Iran's national identity during that period. The study aims to explore the acceptance or rejection of these theories in Iranian society and investigate how psychological nationalism influenced the formation of Iran's national identity during that period. The research hypothesis posits that the establishment of a national identity during the first Pahlavi government relied heavily on nationalist psychosocial mechanisms that placed undue emphasis on Iran's glorious past, while exhibiting hostility toward Islamic religion, cultural traditions, and the identities of other ethnic groups. This, in turn, has resulted in a national schism. Citing historical sources and employing a descriptive-historical approach, the research reveals that the construction of identity during the first Pahlavi era did not align with the text and content of Iranian society. This caused public discontent with the first Pahlavi regime, leading to identity conflict, rupture, division, national boredom, and resistance to the political power structure and social passivity towards foreigners.
