اثربخشی درمان فراتشخیصی بر توافق پذیری زنان با طلاق عاطفی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روانشناختی رشت
الموضوعات : Journal of Educational Psychology
آرزو امیدپور
1
,
ایرج شاکری نیا
2
,
بهمن اکبری
3
1 - دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران
2 - دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
3 - استاد گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران
الکلمات المفتاحية: درمان فراتشخیصی, توافق پذیری, طلاق عاطفی,
ملخص المقالة :
طلاق عاطفی نوعی از طلاق است که هیچجا به ثبت نمیرسد و مربوط به خانوادههایی است که به دلایلی مانند نگرشهای منفی، باورهای نادرست، ذهن بیمار، استرس و نگرانی، ناتوانی در تأمین نیازهای زندگی تصمیم میگیرند به اجبار زیر یک سقف زندگی کنند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان فراتشخیصی بر توافقپذیری زنان با طلاق عاطفی مراجعه کننده به مراکز مشاوره روانشناختی رشت انجام شد. این پژوهش به روش نیمهآزمایشی و طرح پژوهشی پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل و دوره پیگیری 3 ماهه انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل تعداد 214 نفر از زنان با طلاق عاطفی در سال 1402 در مراکز مشاوره روانشناختی شهر رشت بود که از بین آنها نمونهای به تعداد 30 نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و بهصورت تصادفی در گروه مداخله (15 نفر) و کنترل (15 نفر) جایدهی شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای طلاق عاطفی گاتمن (2008) و توافقپذیری کاستا و مککری (1992) استفاده شد. گروه مداخله به میزان 8 جلسه تحت مداخله درمان فراتشخیصی بارلو و همکاران (2011) قرار گرفت، در حالیکه در این مدت گروه کنترل هیچگونه آموزشی دریافت نکرد. دادهها با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی تجزیه و تحلیل شد. نتایج نشان داد که درمان فراتشخیصی بر افزایش توافقپذیری زنان با طلاق عاطفی اثرگذار بود (001/0p˂). این نتیجه تا مرحله پیگیری نیز ماندگار بود. یافتههای مطالعه حاضر نشان داد استفاده از محتوا و دستورالعملهای درمان فراتشخیصی در افزایش توافقپذیری زنان با طلاق عاطفی مفید است. بنابراین استفاده از این مداخله درمانی توصیه میشود.
