نقش ابرپروژهها در پایداری اجتماعی شهرها (مطالعه موردی: شهر شاندیز)
شیلا شیخ
1
(
گروه جغرافیا، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
)
کتایون علیزاده
2
(
گروه جغرافیا ، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
)
حمید جعفری
3
(
گروه جغرافیا، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران
)
الکلمات المفتاحية: کیفیت زندگی, پایداری اجتماعی, مسئولیتپذیری, ابرپروژهها, شهر شاندیز,
ملخص المقالة :
هدف پژوهش حاضر تبیین وضعیت پایداری اجتماعی در محیط شهری است که ابرپروژه در آن ساخته شده است، چراکه پژوهشها حاکی از آن است که ابرپروژهها آسیبهای اجتماعی را در اجتماع محلی ایجاد نمودهاند و برای رفع این وضعیت بایست به مفهوم پایداری اجتماعی که بیانکننده اهمیت محیط و اجتماع ابرپروژه است، توجه ویژه نمود. براین اساس محیط مورد بررسی شهر شاندیز انتخاب گردید که دو ابرپروژه در آن احداث شدهاند. سؤالات پژوهش عبارتاند از اینکه وضعیت پایداری اجتماعی شاندیز چگونه است؟ و نسبت به سنوات پیشین چه تحولی ایجاد شده نموده است؟ فرضیات پژوهش نیز عبارتاند از اینکه پایداری اجتماعی شاندیز در بازه زمانی پژوهش (1399-1400) در وضعیت قابل قبولی قرار دارد؛ و نسبت به سنوات پیشین کاهش یافته است. پژوهش کمی و کاربردی است و با استفاده از پرسشنامه محقق ساخته به انجام رسیده است. جامعه آماری پژوهش، شهروندان بیش از 18 سال ساکن شاندیز است که بر اساس کوکران 372 نفر تعیین شده است. پرسشنامهها با استفاده از نمونهگیری خوشهای-تصادفی توزیع و با استفاده از نرمافزارهای SPSS و EQS تجزیه و تحلیل شد. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که پایداری اجتماعی در شهر شاندیز بالاتر از حد میانه است لیکن نسبت به سنوات پیشین بهشدت کاهش پیدا نموده و از میانگین 68 به 54 کاهش یافته است. از میان شاخصهای پایداری اجتماعی، شهروندان شاندیز کیفیت زندگی را بهعنوان مهمترین شاخص انتخاب نمودهاند. افزایش جمعیت ناهمگون ناشی از مهاجرت به مسکن مهر و تغییرات نحوه زیست اقتصادی ناشی از پروژه پدیده، مهمترین عوامل مؤثر بر کاهش پایداری اجتماعی هستند.